Mondpiercings en je gebit: tandartsen waarschuwen voor blijvende schade

Mondpiercings: hoeveel schade richten ze aan?

Tong-, lip- en wangpiercings blijven populair, vooral onder jongeren. Maar tandartsen en mondhygienisten zien in de praktijk regelmatig de gevolgen: afgebroken tanden, teruggetrokken tandvlees en chronische ontstekingen. Onderzoek bevestigt dat mondpiercings een serieus risico vormen voor de mondgezondheid.

Tongpiercing: dubbel zoveel kans op tandbreuk

Een tongpiercing verdubbelt de kans op tandbreuk in vergelijking met mensen zonder piercing. De metalen staaf tikt bij praten, eten en spelen met de piercing voortdurend tegen de tanden. Vooral de onderste voortanden en kiezen lopen schade op. Kleine scheurtjes in het glazuur kunnen onopgemerkt blijven totdat een stuk tand afbreekt, vaak tijdens het eten van hard voedsel.

Bij dragers die hun tongpiercing langer dan twee jaar hebben, vertoont vijftig procent tandvleesrecessie aan de binnenzijde van de onderste snijtanden. Hoe langer de staaf van de piercing, hoe groter de kans op beschadiging. Tandartsen adviseren daarom in ieder geval een zo kort mogelijke staaf te gebruiken als de piercing niet verwijderd wordt.

Lippiercing: vier keer meer tandvleesrecessie

Een lippiercing brengt een vier keer grotere kans op teruggetrokken tandvlees bij de onderste voortanden met zich mee. Het metalen balletje aan de binnenzijde van de lip schuurt bij elke mondbeweging langs het tandvlees. Deze constante mechanische irritatie leidt tot verlies van aangehecht tandvlees, waarbij de tandwortel bloot komt te liggen.

Tandvleesrecessie door een lippiercing treedt vaak al op binnen zes maanden tot twee jaar na het plaatsen. Eenmaal teruggetrokken tandvlees groeit niet vanzelf terug. In ernstige gevallen is een tandvleestransplantatie nodig om verdere blootlegging van de wortel te voorkomen.

Infectiegevaar en systemische risico's

De mondholte bevat honderden soorten bacterien. Een piercing creëert een open wond die vatbaar is voor infecties, vooral in de eerste weken na het plaatsen. Onhygienisch geplaatste piercings of piercings die met ongewassen handen worden aangeraakt, vergroten het infectierisico aanzienlijk.

In zeldzame gevallen kan een infectie via de bloedbaan naar andere delen van het lichaam verspreiden. Tandartsen en huisartsen waarschuwen voor het risico op endocarditis, een ontsteking van de hartklep, bij patienten met een onderliggende hartkwaal. Wie een mondpiercing overweegt en hartproblemen heeft, moet dit altijd vooraf bespreken met de tandarts en huisarts.

Andere complicaties

Naast tandbreuk en tandvleesschade melden dragers van mondpiercings regelmatig:

• Spraakproblemen: een tongpiercing kan lispelen of fluiten bij het spreken veroorzaken
• Kauwproblemen: de metalen staaf kan het kauwen bemoeilijken en ongemak veroorzaken
• Verhoogde speekselproductie: het lichaam reageert op de piercing als een vreemd voorwerp
• Allergische reacties: vooral bij piercings van nikkel of andere onedle metalen

Wat adviseert de tandarts?

Tandartsen raden mondpiercings af vanwege de bewezen risico's. Wie toch een mondpiercing heeft, krijgt het advies om de piercing bij elke tandartscontrole te laten beoordelen. De tandarts controleert dan op tandvleesrecessie, barstjes in het glazuur en tekenen van infectie. Bij de eerste tekenen van schade is het verstandig de piercing te verwijderen om verdere problemen te voorkomen.

Goed poetsen en het gebruik van een antibacteriele mondspoeling helpen om infecties te beperken, maar nemen de mechanische schade door het metaal niet weg. De enige manier om de risico's volledig uit te sluiten, is het verwijderen van de piercing.

Bronnen:

• DentalInfo - Risico's van piercings in of rond de mond
• TandartsPraktijk - Piercings: behandelbeleid en traumatische orale laesies
• Tandarts.nl - Piercings in je mond
• Ivoren Kruis - Mondpiercings en mondgezondheid